Hallo Allemaal!

Hoi Allemaal! Ik ben Baileys en ik ben van de grote stad verhuisd naar een pittoresk plaatsje in het zuiden van het land. Een paar keer per week zal ik bloggen over wat ik mee heb gemaakt of waar ik mij die week mee bezig heb gehouden. Veel plezier met lezen en mocht je nog op- of aanmerkingen hebben, laat je gerust horen.
Liefs!

Taakverdeling

Wie ben ik om te zeggen hoe iemand de taken in zijn- of haar huishouden moet verdelen? Zo heb ik vanochtend de kattenbakken verschoon, vloer gesvifferd (dat van de reclame), gestofzuigd en gedwijld. Dat omdat de katten een glas hadden omgestoten en dat het dus wel moest.

Nou is er een Indonenische vrouw op het werk (lief vrouwtje, niet al te snugger), die werkt 4 uur per dag, 5 dagen in de week. Deze week toevallig 8 uur per dag en wanneer die thuiskomt moet ze ALLE taken nog in het huishouden doen. Alleen haar man gaat mee met boodschappen doen. Is dat in hun cultuur zo afgesproken dat de man het geld beheerd?
Maar kan ik beginnen over emancipatie? Dat het niet meer van deze tijd is. Wie ben ik om te zeggen hoe de taken verdeeld zouden moeten worden? Want eerlijk te zijn doe ik voornamelijk ook alles in het huishouden. Muv koken, voor ieders veiligheid -geen geintje. En is het zo erg dat die regeling nog zo ouderwets is? Vroeger ging toch ook alles van een leien dakje? Of zou het toch liggen aan een cultuurverschil dat ze mee heeft genomen van haar afkomst?

Corruptie op het werk

Tja, het wordt helaas weer tijd om te solliciteren voor een nieuwe baan. Wat in deze tijd best tegen valt. Ja het klopt ik heb nog een baan.

Hypocrieten daar, ik krijg een 20-uren contract (5 dagen in de week van 15.00 uur tot 19.00 uur) en wanneer ik vraag om meer uren, moet ik mij inschrijven op een enorme wachtlijst. Ze kunnen uiteraard niet mij zomaar extra uren geven, want dan krijgen de anderen geen kans op die extra uren. Prima kan ik mee leven.

Maar.... Nu kwam er een tijdelijke vacature vrij op de afdeling waar ik werk voor de ochtenduren (wat perfect aansluit op mijn middag uren), maar nu komt het mooiste, ze hebben de uren al weggegeven aan twee andere collega's ondanks dat er zes mensen waren die de uren wel wilden opvullen. Nou vraag ik je...
Maar er was helemaal niets meer aan te doen want het was al getekend. Ik heb het opgezocht in de wet en dit valt onder ongelijke behandeling op het werk (zij zijn namelijk niet beter dan ik en ik heb niet de kans gehad in een persoonlijk gesprek om mij te kunnen bewijzen waarom ik beter ben dan de anderen). Dus inprincipe kan ik hier een officiële aanklacht voor indienen en per direct ontslag nemen. Wat handig is wanneer ik een nieuwe baan vind.

En ach ze hebben toch snel zat mensen die mijn uren al te graag willen overnemen. 

Helaas mag ik men niet waarschuwen over welk bedrijf ik schrijf ivm ontslag. Uiteraard mag ik het wel bekend maken wanneer ik daar ontslag heb genomen. Mocht je alsnog willen weten over welk bedrijf ik het heb, reageer dan op deze log. 

Het sociale netwerk

 Ik open Facebook en och, weer 7 berichten op mijn startpagina van een kennis de haar ochtend ritueel met niet alleen mij, maar met al haar beste 237 kennissen, vrienden en familie deeld. En als het nou eens interessant was, dan kon ik nog altijd zeggen 'vooruit dan maar'. Natuurlijk zou ik haar ook kunnen verwijderen omdat ze teveel deelt met alle andere slachtoffers in haar lijst, alleen denk ik niet dat het de juiste oplossing is. 
Dan heb je ook nog altijd die vervelende mensen die zielige foto's en krantenartikelen plaatsen over mishandelde dieren.
Wanneer ik dat zie, dan vraag ik mij toch af, waarvoor is het sociale netwerk gemaakt?
Eigenlijk is het gemaakt voor de voortplanting van de mens. Om vrienden van vrienden te worden, kijken of je iemand toevallig tegenkomt op het web, vrienden wordt en uiteindelijk een relatie begint, of gefriendzoned wordt.
Maar wanneer ik het erover heb met mijn niet-virtuele vrienden krijg je uiteraard als antwoord; "je hoeft niet mee te doen aan de social media".
Touché.
Maar... wanneer ik op solliciatie ben (wat ik nog al veel ben), dan wordt er toch altijd terloops gevraagd of ik ze toch even wil liken of wil gaan volgen. 

Dus ja, ik als iemand die niet gauw zijn mannetje staat doet het dan toch maar weer. Even op like klikken bij die ene foto, een bericht sharen met vrienden, iemand die ik ooit heb ontmoet toevoegen en zeggen dat ze een leuke profiel foto hebben (etiquette van de media?) en uiteraard meedelen wat ik gekookt heb en met mijn vrienden delen dat ik wel zo moeten sporten, maar dat ik toch maar niet ga voor deze ene keer. We doen het er maar mee he, het is namelijk toch de 21ste eeuw. Dan kun je niet achter blijven in deze digitale wereld.

 

Je zit in mijn hoofd

Hoe snel kun je iemand vergeten of vergeven voor zijn of haar daden? Ben jij mij al vergeten? Of val ik jou nog steeds zo erg lastig als jij mij? 

Ik sta namelijk met je op en ik ga met je naar bed. In de tijd ertussen zit je voortdurend in mijn gedachten. 's Nachts wanneer ik slaap ben je in mijn dromen en in mijn nachtmerries.

Ik weet dat ik had moeten smsen om mijn excuses aan te bieden. Aan het aanbieden van je excuses zit alleen één nadeel. Er zit een houdbaarheidsdatum aan. Hoe langer je wacht, hoe rotter het wordt. Tot het moment dat je het helemaal niet meer aandurft en het van je afzet. Net als de melk die nog ergens in de koelkast staat en veranderd is tot een klomp iets, of net als het vettige potje olijven dat je voor geen goud aan wilt raken.

Ik heb je nooit gesmst, nooit mijn excuses aangeboden. Elke ochtend en elke avond heb ik hoopvol naar mijn mobiel gekeken, gestaard, vervloekt en gebeden iets van je te horen. Maar helaas. Het heeft niet zo mogen zijn blijkbaar. 

Enkel, dubbel of pech?

Bij onze geboorte hebben we van alles 2 stuks gekregen.
Twee duimen. 
Twee wijsvingers waarvan één aan elke hand. Waar we er uiteraard ook 2 van hebben gekregen. Wat fijn is voor het geval we er één verliezen. 
Twee benen, want op één kun je niet staan.
Twee longen, God had schijnbaar dus al rekening gehouden met de rokers onder ons.
Er is alleen één lichaamsdeel waarvan we er eigenlijk twee zouden moeten hebben. Het lichaamsdeel die we het meeste nodig hebben.
Ik heb het uiteraard over het hart.
Sommigen hebben een groot hart, sommigen een kleine. Wat volgens mij op het zelfde neerkomt. Uiteraard heb je ook badasses die beweren er géén te hebben. Daar geloof ik niet in. Hoe gruwelijke daden iemand ook heeft verricht, je hebt altijd wel een zwak voor iets. 
Bijvoorbeeld die reclames over zielige zeehondjes die je ziet tijdens het avondeten.

Maar om even terug te komen op het hart. Het is knap hoe iemand in minder dan een minuut tijd je hart uit je lijf kan rukken en kan vermorzelen tot niet meer dan een hoopje verdriet. Dat door simpelweg een aantal woorden achter elkaar ze plaatsen die afzonderlijk niemand pijn zullen doen.

Nou vraag ik mij af hoeveel mensen ik (on) opzettelijk pijn heb gedaan. En hoe lang het duurde voordat degene erover zou zijn. Door het bijvoorbeeld met iemand uit te maken per sms omdat je een leuker iemand hebt gevonden. Er is alleen één heel klein en toch o zo belangrijk verschil. Het verschil alleen tussen een schriftelijke bevestiging is anders dan wanneer je iets face-to-face te horen krijgt. In mijn geval was het dit keer telefonisch. Een sms of e-mail kun je net zo vaak opnieuw lezen als dat je zelf wilt. Je kan het interpeteren zoals je zelf wilt. Een eigen stem kunt creeëren, net als wat men doet in boeken. Je kunt er honderdduizend dingen op antwoorden en het vervolgens weer verwijderen omdat je niet zeker weet of je wel de juiste woorden gebruikt en of je wel zeker bent van de inhoud van de tekst.

Ik denk dat degene die mij op een zaterdagavond belde om mijn hart te verpletterde slechts een gevolg was van mijn slechte karma. 

Gelukkig geloof ik niet in God, karma, dogma en allerlij andere soorten geloven en spirituele wijsheden (sorry mama en papa). Dit was gewoon pech. Net als wat ik alle andere mensen heb aangedaan, gewoon pech. 

Lees verder...